In onze blogreeks ‘Schakelen in tijden van thuiswerk’ gaat The house of change op zoek naar de reactie van mensen op de uitdagingen die de COVID-19-crisis ons voorschotelt. Onze tijdsreiziger, Nico Van de Venne, is de volgende in de rij.

“Papa, heb je even tijd voor…”. 

Zojuist ging ik even naar de groenteman, de supermarkt, de bakker en de beenhouwer. Telkens een confrontatie met mondmaskers en latex handschoenen. Mensen kijken raar als je hen “Goedemorgen!” zegt met een lachend gezicht, want ‘de mijne’ is nog besteld.  Je voelt je in een vreemde wereld, buiten de dimensie van je eigen huis. Drie maanden geleden zat ik nog naast een totaal vreemde persoon, zonder stil te staan bij zijn adem en de hand die ik juist gedrukt had. De wereld staat op zijn kop. 

Man, had ik mijn jaar 2020 anders gezien. Binnen mijn eigen vier muren leef ik al zeven jaar als thuiswerker bij een Multinational en sinds februari als zelfstandige coach en trainer. Dit jaar zou voor mij dé echte sprong worden. Een nieuw leven… volledig onafhankelijk zijn. Mijn eigen weg te bouwen. Mijn onderneming opzetten en leren groeien vanuit mijn eigen passie: ‘de mens en de mensheid’. Eén persoon per keer transformeren, dat is een deel van mijn persoonlijke missie. Die missie heeft nu een volledig andere invulling gekregen, het is nu één virtuele persoon per keer. Maar ik draai helemaal door…

Mijn gezin, nu hele dagen thuis, in mijn zone, mijn territorium. De plek waar ik vroeger, 8 tot 9 uur mijn eigen ding kon doen. Nu zitten er drie anderen te schreeuwen naar een eigen plekje, maar ook naar momenten samen. De uitdaging is al twee maanden aan de gang… een evenwicht vinden. Maar nu, nu zie ik bij mezelf meer en meer FOMO (fear of missing out), niet kunnen stoppen, blijven doordraaien.

“Dat ene ding dat ik nù doe, ja, dat kan aanslaan! Maar dat andere weet ik nog niet, het is te proberen.”. En zo een reeks van 10 dingen, ballen in de lucht houden. De hele week doorgaan, tot laat ’s avonds. In opleidingen die, misschien, mij nog beter maken. Blijven gaan! En dan komt dat weekend, alles valt stil. Ik kom tot een punt van verwarring, de stilte roept. Stop, er is nu tijd voor, stilte… 

De confrontatie met de mondmaskers bij de groenteman, bakker en beenhouwer. De confrontatie met een andere wereld die nu ontstaan is. We weten niet hoe het gaat worden, we weten zelfs niet hoe het dient te zijn. Maar er is vertrouwen, verbinding, liefde en heel veel begrip. Het weken of maanden vooruit kijken en plannen, is nu gedaan. Het is nu dag per dag of maximum week per week. En het voelt zalig aan. 

Maar wat doet een mens op zo een moment? In de sector van coaching zeggen velen dat je in ‘vecht- of vluchtmodus’ gaat. Maar ik reageer anders, ik kom tot rust in al die activiteiten. Het toont mij dat de toekomst in het nù leeft. Niet in al die tijd vooruit kijken, want daar gaat het toch voor ons allemaal om, tijd. 

Wij hebben, en met ‘wij’ bedoel ik de mensheid, de term ‘tijd’ uitgevonden. Zie jij een vogel rondvliegen met een horloge? Een hond opstaan op een bepaald uur elke dag omdat zijn wekker afgaat? Neen, wij leven nu volgens een uitgevonden systeem dat niet natuurlijk is. Dat is onze pijn en verwarring. Ik ken geen paniek, maar eerder een aanpassing naar het meer biologische binden van momenten in je leven. Ik voel nu dat ik een blog te schrijven heb, dus laat al de rest even liggen. Straks doe ik wat anders… Wat? Geen idee!? Maar is het dan nog iets dat als ‘tijd’ kan benoemd worden? 

Aandacht! Waar geef je aandacht aan? Dat zou een betere vorm worden. Dan vraagt je omgeving voor jouw aandacht; “Papa, heb je even tijd voor mij om een leuk gedicht te zoeken voor Moederdag?”, “Schat, kan je voor mij de wasmand naar boven brengen?”. Dit alles gebeurt terwijl ik hier schrijf aan deze blog. Want dat, dat is realiteit, de aandacht die wij geven. Wat is het belangrijkste waar je aandacht aan geeft? Het is wat jij zelf als belangrijk beschouwt en waar jij aandacht aan wilt geven buiten jezelf. We krijgen nu de opportuniteit om te zien en voelen wat belangrijk is. 

De wereld staat op zijn kop, maar ik, ik geef aandacht aan wat ik belangrijk vind. 

Veel liefde, licht, inspiratie en dankbaarheid aan jou en je gezin. 

Nico “de tijdsreiziger” Van de Venne 

 

Ook verschenen in deze reeks:

Luc Gyselen – Digitaal lesgeven? Dan stop ik ermee!
Nicky Van Belle – Twijfel gerust, maar niet aan jezelf! Vertrouw je WHY. 
Griet Van Looy – Keep calm and hug the process.
Johan Claus: “De wereld is niet langer een dorp!”
Micky Jamin: ‘De start van een nieuwe carrière?”
Stefaan Maes: ‘(Online) training, de kunst van het raken!’

In onze blogreeks ‘Schakelen in tijden van thuiswerk’ gaat The house of change op zoek naar de reactie van mensen op de uitdagingen die de COVID-19-crisis ons voorschotelt. Stefaan Maes, Trainer bij The house of change is de volgende in de rij.

(Online) training, en de kunst van het ‘raken’.

“Het kan niet anders”, zei de manager van een grote onderneming aan de deelnemers van mijn training, toen zij hun beklag deden over het feit dat ze 2,5u onderweg waren geweest om naar een ééndaagse opleiding in Brussel te komen.

Ondertussen zijn we twee jaar verder, en blijkt dat het toch anders zal moeten. Of hij het nu wilt, of niet.

Enkele dagen geleden volgde ik zelf een online training over het thema: ‘online trainen’. We kregen verschillende handvaten aangereikt over hoe mensen ook in een online setting kunnen betrokken worden. Hoe interactie en fun geïntegreerd kan worden, ook al zijn ze fysiek niet bij elkaar. En toch, ondanks het enthousiasme waarmee de training gegeven werd, en ondanks de goesting die ik had in het volgen van deze training, het kwam niet écht bij me binnen. Ik heb er slecht van geslapen!

Ben ik dan de enige die het moeilijk heeft met al dat online gedoe? Ik snap het niet, want ik werk vlot met online platformen, heb ervaring met digitale trajecten, leer makkelijk nieuwe technieken aan. Wat is het dan dat mijn enthousiasme tempert? En alsof het zo moest zijn, botste ik de dag erna op een blog artikel dat mij helderheid bracht. Het ging over “geraakt” worden door anderen.

In gedachte werd ik twintig jaar in de tijd terug gekatapulteerd. Ik volgde toen een intensieve opleiding “massage”. Ik werkte op dat moment nog als accountmanager in een telecom bedrijf en was dagelijks bezig met het voeren van soms moeilijke onderhandelingen met klanten. Massage bracht balans in mijn leven. De hardheid die ik ervoer tijdens de vele verkoopgesprekken en onderhandelingen, werden afgewisseld met de zachte energie van massage. Ik maakte er zelfs een bijberoep van, en het hielp me mijn energie in balans te krijgen. Ik vond het fijn om mensen aan te raken. En de klanten, zij voelden zich geraakt. Geraakt door de aanraking.

In training of coaching raken we elkaar niet aan. Fysiek toch niet. Maar we worden wel geraakt. Het enthousiasme van sommigen wordt overgedragen op anderen. De teleurstelling van de ene, wordt opgevangen door de ander. De motivatie van de ene, wordt opgepikt en overgenomen door de ander. De angst van de ene, wordt gesust door de ander. De onzekerheid van de ene, wordt aangepakt door de ander. Emotie. Vele emoties ontstaan tijdens een intensieve trainingsdag. Emoties die dingen in ons wakker maken. Emoties die ons verbinden. En dankzij die emoties ontstaan magische dingen.

Tijdens de massages leerde ik het begrip “holistisch” begrijpen. Massage is de kunst van het aanraken. Immers, je raakt geen been, arm of aangezicht aan. Je raakt een mens aan. Van zodra je dát gevoel kan overbrengen, wordt het een intense, diepe aanraking. Volgens het holisme hangt alles met elkaar samen. Iets kan niet bekeken of geanalyseerd worden door naar een gedeelte van dat geheel te kijken, zelfs niet naar de som van zijn onderdelen. Iets kan enkel bekeken worden door naar zijn geheel te kijken.

En hoe zit dit dan bij training?

Tijdens een trainingsdag voelen deelnemers zich geraakt door alles wat er gebeurt. De manier waarop de trainer dingen doet en zegt. De reactie van andere deelnemers. De bezieling van sommige mensen. Het toelaten van het proces. Het omarmen van alles wat zich aandient tijdens de training. Het zijn niet die aparte onderdelen, maar het geheel dat maakt dat mensen geraakt worden.

Tijdens mijn online sessie van enkele dagen terug, miste ik die kracht van de fysieke aanwezigheid van andere deelnemers en de trainer. Ik miste de emotionele geraaktheid. Biedt online dan geen mogelijkheden om te leren? Toch wel. Héél zeker. Kan online ook plezierig zijn? Absoluut wel. Kan online training de fysieke training vervangen? Zeker niet.

Wat heb ik hieruit geleerd: het is geen of/of, maar wel een en/en verhaal. Online trainen kan efficiënt zijn, geen tijdverlies aan verplaatsingen. Goed voor het milieu. Van overal te volgen en dus makkelijk in te lassen in de agenda. Geweldig! Maar de échte magie: die gebeurt door de combinatie. Blended learning. Het warm maken van de deelnemers kan weken van te voren reeds starten. Daarvoor hoef je fysiek niet persé bij elkaar te zijn. Het kan onder verschillende vormen gebeuren, en zeker ook digitaal.

Ook het leren zelf kan (gedeeltelijk) digitaal gebeuren. ‘Zoom’-meetings kunnen perfect digitaal gecombineerd worden met alle mogelijke tools die vandaag voorhanden zijn. Kennis kan op die manier probleemloos overgebracht worden. Maar een sterke leeromgeving wordt niet gecreëerd door het toevoegen van wat technologische tools. Nieuwe skills zijn pas verworven als het gedrag is aangepast. De gedragsverandering die beoogd wordt bij elke deelnemer ontstaat van zodra hij emotioneel geraakt wordt. Offline ontmoetingsmomenten waarbij mensen door mekaars energie écht geraakt worden, zullen daarom altijd een belangrijke rol blijven spelen.

“Het kan niet anders”, zei de manager.

Jawel, het kan wél anders. Mensen zijn bereid te leren. Mensen willen nieuwe vaardigheden aanleren. Maar om mensen na de crisis écht mee te krijgen in de verandering, zullen we op een slimme manier gebruik moeten maken van zowel de online als offline mogelijkheden. Het wordt een constante evenwichtsoefening tussen efficiëntie en emotionele geraaktheid.

Want (online) training, het is de kunst van het “raken”.

Ook verschenen in deze reeks:

Luc Gyselen – Digitaal lesgeven? Dan stop ik ermee!
Nicky Van Belle – Twijfel gerust, maar niet aan jezelf! Vertrouw je WHY. 
Griet Van Looy – Keep calm and hug the process.
Johan Claus: “De wereld is niet langer een dorp!”
Micky Jamin: ‘De start van een nieuwe carrière?”

In onze blogreeks ‘Schakelen in tijden van thuiswerk’ gaat The house of change op zoek naar de reactie van mensen op de uitdagingen die de COVID-19-crisis ons voorschotelt. Micky Jamin, reeds 18 jaar lang trainer bij The house of change is de volgende in de rij.

Het coronavirus, wat een change brengt het met zich mee!

Net zoals de rest van de wereld werd ook mijn wereld als trainer op zijn kop gezet tijdens deze pandemie. De coronacrisis, de twintigste crisis in mijn leven, een gevoel van machteloosheid overvalt me: ‘Wat nu?’

Na de eerste paniekgolf, startte ik deze periode vol goede moed en deed de eerste vanzelfsprekende klussen in huis: de oprit schoonmaken, in de tuin werken, het terras opknappen, misschien nog eens de tuin snoeien, … Resultaat? Na twee weken was elke dringende, en niet-dringende, klus in huis geklaard en stelde ik mezelf de vraag hoe ik nu met mezelf als trainer verder kon.

Bij The house of change werk ik al jaren als trainer met kleinere groepen waar interactie centraal staat. Met de huidige maatregelen kan ik mijn job niet uitvoeren… Mensen samenbrengen is een absolute no-go en social distancing staat niet ter discussie. Opnieuw: “Wat nu?”. Gelukkig bestaat er zoiets als digital learning. Is dat de oplossing voor de toekomst van het leren? Zullen alle trainingen vanaf nu digitaal plaatsvinden? De machteloosheid overvalt me alweer want… ik moet toegeven dat het hanteren van digitale tools niet tot mijn beste kwaliteiten behoort.

Maar ik blijf positief! Als 58-jarige ben ik nog lang niet afgeschreven, dat sta ik niet toe. Ik heb te veel moed en energie om bij de pakken neer te blijven zitten, dus ik besluit de technologie te omarmen. Maar hoe pak ik deze leeruitdaging aan? Mijn grootste struikelblok bij online leren is mijn vrees voor de camera. Kom ik wel zelfzeker over? Vertrouwen deelnemers mij zonder de gewoonlijke non-verbale interactie? Hoe houd ik de training interactief? Met een goede voorbereiding en structuur bereik je al veel, dus ik neem me voor een eerste training digitaal uit te werken en ga aan de slag, noem het een ‘testrun’.

In het verhaal van digitaal leren is er een overdaad aan digitale tools; Zoom, Microsoft Teams, Google Meet, Google, Hangouts, Google Classrooms, Skype, Whereby, … Voor mij was het een kluwen van mogelijke systemen, maar met het advies en ondersteuning van mijn collega’s ga ik aan de slag. Trial and error zijn nog steeds enkele kernwoorden in het leerproces en deze periode is en zal een leerrijk proces worden met vallen en opstaan.

Ook het schrijven van deze blog gaat niet zonder het nodige uitprobeerwerk. Enkele collega’s schreven al een reeks indrukwekkende blogs (De links daarvan kan je hieronder vinden) en hieruit merk ik, dat ik zeker niet de enige ben! De 18-jarige samenwerking met The house of change geeft mij vertrouwen om zelf aan de slag te gaan en uit de ervaring van mijn collega’s en de ongelimiteerde kennis op het internet, kan ik enkele tips en tricks afleiden om zelf aan de slag te gaan.

Meer dan ooit realiseer ik me het belang van de steun van een gemotiveerde groep mensen. Het team van The house of change staat er steeds weer om elkaar te ondersteunen en te motiveren, tijdens zekere én onzekere periodes, zoals deze pandemie. Met dit team aan mijn zijde zie ik het digitaal leerverhaal helemaal zitten en… kan ik nog eens zeggen dat ik opnieuw ‘aan de start van een nieuwe carrière sta’.