Berichten

Johan Claus

In onze blogreeks ‘Schakelen in tijden van thuiswerk’ gaat The house of change op zoek naar de reactie van mensen op de uitdagingen die de COVID-19-crisis ons voorschotelt. Johan Claus, life changer bij The house of change is de volgende in de rij.

De wereld is niet langer een dorp!

Gisterenavond, in de zetel, besefte ik dat mijn wereld, en waarschijnlijk ook die van jou, op nog geen 2 maand tijd gigantisch geëvolueerd is. Van “de wereld is een dorp” naar “de wereld is me, my family and I”. Van een wereld waar ik op elk moment, gelijk waar, gelijk wie kan bezoeken, naar een wereld waarin elk fysiek contact met de buitenwereld wordt gelimiteerd. En ik kan je verzekeren dat dat voor “een regel-averse, vrij gevochten knuffelbeer” als ik, geen leuke gedachte is.

Net als mijn vrouw, die ook van thuis uit werkt, zocht ik snel en massaal contact met anderen via alle mogelijke digitale kanalen (Zoom, Teams, Skype, Hangout) om toch geconnecteerd en productief te blijven. Alleen, dit was zo vermoeiend en gaf me geen echte voldoening.

Onze kinderen zochten de oplossing voor het contact via sociale media (facebook, messenger, instagram, snapchat, tiktok) en … onlineshopping. Wilden zij de confrontatie met zichzelf en de nieuwe realiteit nog even uitstellen? Wilden we dat niet allemaal? Ik dacht de oplossing te hebben gevonden in online coaching en deelnames aan tal van werkgroepen. En ja dat gaf een zekere bevrediging en toch …

Na een paar weken merkte ik een verandering, zowel bij mezelf als bij mijn familie, een vertraging … nieuwe gewoonten kwamen om de hoek kijken, oude liefdes werden herontdekt: yoga with Adriene werd vanonder het stof gehaald … het dagelijkse wandelen werd al gauw een uurtje … Fitness Blender deed zijn intrede … de regels van Kingen zijn terug gekend … pauzes tussen de calls door zijn normaal geworden … samen ‘s middags eten is fantastisch … de karaf water staat permanent op het bureau … nieuwe recepten worden uitgewisseld, … Ik leer mijn huisgenoten nog beter kennen (of is het terug?) … ook met de kleine kantjes … Het blijkt een constant spel van aantrekken en afduwen waarbij mij constant spiegels worden voorgehouden en omgekeerd ik spiegels ben voor hen.

Zo lijkt de quarantaine een geschenk, toch? En niet alleen privé maar ook professioneel. Ik stel me meer fundamentele vragen: waar wil ik naartoe met mijn bedrijf? Waar wil ik de komende periode werk van maken? Wat is er al lang op de plank blijven liggen, omdat ik er “geen tijd voor had”? (Een gemakkelijk argument dat nu bijna letterlijk verdwijnt voor de spreekwoordelijke sneeuw voor de zon…) Waar heb ik nood aan? Waar wil ik mijn tijd insteken? Wat geeft me energie? Wat wil ik nog leren? Op welke manier?

And then comes the digitale world to the rescue: Thank you Mr Google voor MindNode (waarmee ik mijn gedachten kan ordenen) en alle mogelijke webinars rond veerkracht in tijden van corona, klanten aantrekken in tijden van corona, social media marketing in tijden van corona, leidinggeven vanop afstand in tijden van corona … Een overvloed aan informatie … Een versnelling die in mijn geval structuur nodig heeft. Anders val ik ten prooi aan de permanente dopamine shots van nieuwe informatie. Anders trap ik in mijn valkuil van het niet afwerken en vooral de valkuil van het niet integreren, het niet eigen maken, het niet verankeren. Dus ja, voor mij mag deze quarantaine precies nog even duren, om me de tijd te geven deze structuur vorm te geven, in te vullen en uit te voeren…

Alleen … ik heb hiervoor mensen nodig, inspiratie van gelijkgestemde zielen, uitdagingen van gedreven partners in crime, … ik wil naar buiten, (nieuwe) mensen ontmoeten …Wie gaat dat dan zijn? Bestaande katalysatoren? Nieuwe wijzen? Ga ik deze terugvinden in de top 10 die ik ga aanduiden? Welke elementen ga ik laten doorwegen in mijn keuze, als ik die al moet maken? Hoe gaan die contacten verlopen? Met of zonder mondmasker? Gaat mijn huidhonger gestild worden? Sta ik trouwens op iemand anders zijn lijst van 10 vrienden?

Hoe ga jij jouw tribe terug opbouwen en uitbreiden? Hoe ga jij je re-integreren in jouw dorp? Wat neem jij mee naar de wereld van morgen? Hoe zal jouw wereld eruit zien … NC (Na Corona)?

Ook verschenen in deze reeks:

Luc Gyselen – Digitaal lesgeven? Dan stop ik ermee!

Nicky Van Belle – Twijfel gerust, maar niet aan jezelf! Vertrouw je WHY. 

Griet Van Looy – Keep calm and hug the process.

Griet Van Looy

In onze blogreeks ‘Schakelen in tijden van thuiswerk’ gaat The house of change op zoek naar de reactie van mensen op de uitdagingen die de COVID-19-crisis ons voorschotelt. Vandaag komt Griet Van Looy, trainer bij  The house of change aan bod.

Keep calm and hug the process

En dan slaat de verlamming toe… Tijdens de zoveelste zoom-call waarin we sparren en afspraken maken rond ‘jezelf heruitvinden’, ons ‘profileren’ in de toekomst, ‘webinars’, ‘e-learnings’, ‘blended learning’, ‘duurzaam veranderen’,… Mijn brein gaat in testbeeld-modus en ik staar voor me uit.

De tuin in al zijn lentepracht steelt mijn aandacht. Onze kippen die beschut door de wiegende treurwilg ijverig rondscharrelen. Het zeldzame kwikstaartje dat ieder jaar op bezoek komt en pal voor mijn neus op de vensterbank gaat zitten. De ezels van de buren die over de omheining piepen en stiekem bedelen voor wat lekkers. ‘Embrace boredom!’ zegt Cal Newport in zijn boek Deep Work en het is op dat eigenste moment dat ik het snap… Voor echt! En ik snak ernaar met elke vezel in mijn lijf.

Ik ruk me vol verbazing uit mijn overpeinzing. Wat. Is. Dit?! Hetzelfde lijf dat daarnet nog vroeg om te mogen suffen, gaat volledig in verzet. ‘Komaan Griet!’ Spreek ik mezelf streng toe. ‘Dat is toch niks voor jou! Stilstaan is achteruit gaan. Gaan met die banaan!’ Met een diepe zucht schud ik de tweestrijd van me af. Ik dwing me terug te focussen op mijn scherm en ontdek tot mijn schrik dat het gesprek (al lang?!) is stilgevallen. Acht paar ogen staren me aan met iets wat ik lees als een mix tussen bezorgd en nieuwsgierig. De stilte hangt als een uitnodiging tussen ons in. Mijn hart aarzelt geen seconde en lucht zich als vanzelf.

Dat de druk om onszelf te overstijgen weegt. Dat het vertragen van de lock down in schril contrast staat met de snelheid waarmee we willen vernieuwen en dat dat me verlamt.
Dat ik me schuldig voel als ik me ontspan omdat ik dan begin te denken aan alles wat ik nog moet leren om mee te zijn. Maar dat ik stiekem zo hard geniet van werken in de tuin en van tijd maken om gezond te koken.

Daar. Alles is eruit gegooid en ik zwijg een beetje gegeneerd. Volledig ongegrond, zo blijkt. Want de manier waarop mijn collega’s mij en mijn twijfels omarmen, valt over me heen als een warm deken en ik kan met geen pen beschrijven hoe dankbaar ik hen ben. (Big love lieverds!) De deugddoende virtuele groepsknuffel met het gescandeerde: ‘Keep calm, Griet and hug the process!’ zindert na tot op vandaag en heeft me zelfs terug op het juiste spoor gebracht. Hoe kon ik het proces vergeten?

Ik grijp terug naar het boek Deep Work van Cal Newport en ik moet bekennen dat ik de wijsheid “embrace boredom” wel erg kort door de bocht heb geïnterpreteerd als: kies de kant van vertragen. Waar is mijn respect voor het proces? Want als er iets is, dat Newport predikt, dan is het wel het belang van het bewust switchen tussen vertragen en versnellen. Boredom versus Deep work. Momenten van koken, wandelen, tuinieren, je mind rust en ruimte geven versus momenten van super focus. Het is vooral via deze combi dat je tot topresultaten kan komen en bijgevolg tot de meeste voldoening. Wow!

Laat ik dat dan maar eens proberen! What works for Cal, will work for me!

 

Griet Van LooyDus ik heb de koe bij de horens gevat en sinds een grote week wissel ik tijdens mijn lock down-dagen periodes van bewust genieten af met mezelf volledig smijten op nieuwe materie, opdrachten en deadlines. Voor resultaten is het veel te vroeg, maar ik kan wel verklappen dat het op deze manier inplannen van mijn dagen wonderen doet voor mijn gemoedsrust. En de enige twijfel die ik op dit moment nog ervaar is of ik het credo: ‘keep calm and hug the process” al dan niet ergens op mijn lijf zal laten tatoeëren om er zeker van te zijn dat ik het nooit meer vergeet.

In onze blogreeks ‘Schakelen in tijden van thuiswerk’ gaat The house of change op zoek naar de reactie van mensen op de uitdagingen die de COVID-19-crisis ons voorschotelt. Vandaag is het Nicky Van Belle, organizational growth facilitator bij The house of change, die zijn persoonlijke en professionele WHY in vraag stelt.

 

Vertrouw je why.

Start with Why, Ikigai’; de Commencement Speech van Steve Jobs tijdens de afstudeerceremonie op Stanford in 2005;Er werd de afgelopen jaren over weinig thema’s zo vaak geschreven, geblogd en gesproken als over het zoeken naar en het vervullen van onze ware drijfveren, onze missie en purpose – de reden waarom we ’s ochtends uit bed komen. Zelfs aan vermaarde business schools start de cursus bedrijfsstrategie tegenwoordig – en volkomen terecht trouwens – met een persoonlijke zoektocht naar onze raison d’être. De waarom-vraag… Professionele zingeving, waar een enorme kracht en passie van uitgaan en die leidt naar geluk en een overweldigend gevoel van vervulling. Het vergt echter moed, lees je dan, om jouw purpose na te durven streven. Want, en dit is de paradox: ondanks dat het goed en juist aanvoelt er ten volle voor te gaan, is het meestal niet de gemakkelijkste weg – en dit is vaak een understatement. Het is net om die reden dat in tijden van crisis en tegenspoed, onze eens zo krachtige WHY zijn glans dreigt te verliezen… Ook ik ervaar dit zo.

Toen ik er, enkele maanden geleden, voor koos om eindelijk gehoor te geven aan de alsmaar sterkere drang om op zoek te gaan naar mijn WHY, was dit geen eenvoudige beslissing. Ik liet immers een functie en sector met financiële en werkzekerheid achter me om als zelfstandige te schrijven aan mijn eigen professioneel geluk. Geen evidente keuze als jonge vader met een groot gezin! Maar het overweldigende gevoel van opwinding, vrijheid, trots en, ja misschien zelfs geluk, was vele malen sterker dan de onzekerheid. Iets wat ongetwijfeld zeer herkenbaar is voor anderen die ook deze stap zetten. Ik voelde een kracht als nooit tevoren; bijna een ‘thuis-komen’. En toen kwam het virus…

Niet meteen de vliegende start waar ik op gehoopt had. Integendeel, veel projecten worden uitgesteld of men zoekt intern een oplossing; freelance opdrachten worden geannuleerd en vacatures ingetrokken. Kortom, serieuze impact op de business en ik weet nog niet wat de structurele gevolgen zullen zijn. “Heb ik wel de juiste keuze gemaakt? Ik was toch beter op payroll gebleven! Misschien moet ik maar teruggaan? Was het niet ongelooflijk egoïstisch van me om mijn eigen geluk na te streven ten koste van de zekerheid die ik mijn gezin kon bieden?” Al deze, en vele andere vragen razen sinds enkele weken door mijn hoofd. Die initiële kracht en energie lijken op sommige dagen plaats te hebben gemaakt voor twijfel en onzekerheid.

Ergens is dit natuurlijk volstrekt normaal. Twijfel hoort er nu eenmaal bij! Een crisis dwingt ons vaak om even stil te staan bij wat we doen. En daar gaat het nu net om: we moeten stilstaan bij WAT we doen en niet WAAROM we het doen! Het kan zelfs heel nuttig zijn om ‘wat we doen’ in vraag te stellen. Er zijn immers verschillende manieren om ons doel, onze purpose, te bereiken en we moeten hierin wendbaar zijn in functie van tegenspoed, maar ook in geval van opportuniteiten! Dit is niet meer of niet minder dan strategie – en ik zie het overal rondom mij gebeuren. Van restaurateurs die een grotere omzet draaien dan voor de crisis door nu aan huis te leveren; trainers die digitaal een groter publiek bereiken dan klassikaal; tot ondernemers die volledig het roer hebben omgegooid. Misschien is een crisis wel een goed moment om het roer om te gooien en van koers te veranderen. Zolang de bestemming maar dezelfde blijft.

Nicky Van Belle

Nicky Van Belle

Twijfel dus gerust, maar niet aan jezelf! Geloof in jezelf, waar je voor staat en vooral waarom je hiervoor wilt staan. Probeer zoveel mogelijk in contact te komen met jouw WHY. Denk aan waarom je deze dappere keuze ooit gemaakt hebt. Praat erover – Ik heb ervaren dat dit heel erg kan helpen!  En draag zorg voor jezelf. Als je je goed in je vel voelt, ben je nu eenmaal beter geconnecteerd met jouw innerlijke kracht. In mijn geval is dit vooral voldoende slaap. Dat maakt voor mij het verschil tussen een dag van twijfel en onzekerheid en één vol van kracht, energie, passie en optimisme! Maar dit is persoonlijk, ga dus vooral op zoek naar wat werkt voor jou. Zorg er bovenal voor dat het je in jouw kracht brengt. Vanuit die kracht zal je immers de antwoorden vinden op jouw twijfels en vragen.

Start with WHY – zei één van de guru’s. Trust your WHY – is vandaag de dag wellicht nog relevanter.

 

Neem zeker ook eens een kijkje naar onze vorige blog in deze reeks: Luc Gyselen – Digitaal lesgeven? Dan stop ik ermee!

Luc Gyselen

In een blogreeks ‘Schakelen in tijden van thuiswerk’ gaat The house of change op zoek naar de reactie van mensen op de uitdagingen die de COVID-19-crisis ons voorschotelt. Luc Gyselen, trainer van diverse opleidingen voor werknemers en werkzoekenden opleidingen bij The house of change, had zijn bedenkingen bij dat ‘digitaal lesgeven’. Hij bijt graag de spits af.

 

Digitaal lesgeven? Dan stop ik ermee!

Lap! Wij zitten weer in een crisisperiode. En ik heb er al een paar meegemaakt. In 1973 en 1979 was er de oliecrisis, in 2007 werd het economisch leven tilt geslagen door de kredietcrisis en nu worden wij geconfronteerd door een pandemie die de wereld in quarantaine duwt. Optimisten zeggen “uit elke crisis ontstaan opportuniteiten” en geloof mij, het klopt! Maar dit vraagt elke keer weer dat je je moet aanpassen want elke crisis doet de wereld veranderen. Kijk maar eens naar de jaren 1929 -1930, de periode van de grote depressie en hoe daarna het leven in een stroomversnelling is gekomen. Nieuwe industrieën, nieuwe technologieën, nieuwe informatiebronnen, van vulpen en potlood naar digitaal schrijven, van de vaste telefoon naar de slimme telefoon met heel veel data … en elke keer moesten wij ons aanpassen. En geloof mij, naarmate de jaren in jouw lichaam kruipen, wordt dit moeilijker en moeilijker.

Ik heb het gehad, denk ik dan. Na mijn studies, mijn eerste lange opleiding, heb ik gedurende veertig jaar altijd opleidingen gevolgd om mee te kunnen draaien in het bedrijfsleven. Een goede keuze want zo heb ik mij steeds kunnen aanpassen aan het evoluerend economisch leven. En elke keer was ik blij dat ik nieuwe uitdagingen kon en durfde aangaan. Steeds heb ik hierdoor mijn boterham kunnen verdienen. Ik heb gedurende de jaren heen mijn manier van werken moeten veranderen om te overleven. Van analoog naar digitaal werken, nieuwe technologieën eigen maken. Het frustrerende is dat de vernieuwingen, de veranderingen elkaar steeds sneller opvolgen.

Maar nu heb ik het gehad!! Ik stop ermee. Mijn pensioen komt in zicht, ik laat de anderen maar evolueren. Voilà, boeken dicht.

Mijn vrouw kijkt mij sceptisch aan en vraagt mij, mijn antwoord al kennend, of ik wel kan stil zitten. Ik mijmer even en antwoord tegen mijn zin “neen.” Beelden flitsen door mijn hoofd van mensen die ik begeleid in loopbaanoriëntatie, outplacement, opleidingen. Ik zie een mix van mensen die vooruit willen en die blijven stilstaan. Ik zie hun gezichten, hun lichaamstaal. Dynamisch versus moedeloos, oplossingsgericht versus problemen zien, ‘ik wil leren’ versus ‘ik kan niet meer mee’. Dan komt het beeld van mijn moeder, 85 jaar oud. Ze voelt zich eenzaam in quarantaine, heeft nooit met een pc willen werken, want dat was niet nodig. Ze heeft geen smartphone want een gewone telefoon werkt ook. Ze voelt zich niet meer thuis in deze wereld.

Neen, zo wil ik niet worden. Als ik ook zo oud mag worden, wat ga ik dan nog twee decennia lang doen. Uitsterven, uitdoven? Verdomd neen! Ik wil mee evolueren! Zei Darwin niet dat degene die zich het best kunnen aanpassen, overleven?

Ik kijk mijn vrouw aan en zeg met heldere stem “Ik stop er niet mee! Ik ga mij verdiepen hoe ik digitaal kan lesgeven, coachen. Dit wordt meer en meer de nieuwe trend. Ik wil anderen blijven begeleiden, helpen”. Ze glimlacht en zegt “dit is wat ik bewonder aan jou, je veerkracht.”

 

Luc Gyselen

 

Op dit moment is Luc mee een drijvende kracht achter het digitaal maken van opleidingen en digitaal lesgeven voor werkzoekenden trajecten. Meer info? Neem eens een kijkje op onze pagina over Digitaal Leren.