The end is near?

Nu alles er op wijst dat we het einde van de corona-crisis naderen, treffen we stilletjes aan de voorbereidingen om terug te keren naar ons oude, normale leven. Maar, wat is dat eigenlijk: ons oude normale leven? En willen we dit wel? Het is ook een gewichtig woord, normale leven – bijna een waardeoordeel… Alsof ons leven de afgelopen maanden abnormaal was – een uitdrukking met een nogal negatieve connotatie? Ik ben het daar alvast niet mee eens! Nu het einde van de crisis nadert, moeten we ons de vraag stellen: Willen we terug?

Er werden de afgelopen weken honderden, zo niet duizenden, artikels en blogs geschreven over Het leven na corona. Eén daarvan is het recente stuk van Arianna Huffington getiteld We are never going back, waarin de oprichtster van oa. The Huffington Post argumenteert dat een terugkeer naar het leven van voor de pandemie onmogelijk is. Grosso modo vallen de auteurs van al deze opiniestukken te verdelen in twee kampen: zij die stellen dat ons leven er anders zal uitzien door en na de crisis; en diegenen de menen dat ons leven vrij snel terug in haar oude patronen en ritme zal vallen en dat er wel wat meer nodig is om een structurele maatschappelijke verandering teweeg te brengen. Wel, wat wordt het nu?

Is deze crisis voor niets geweest?

Dé ingrijpende maatschappelijke transformatie staat niet voor de deur. Ik geloof ook niet in grote veranderingen: grote veranderingen werken niet en als ze al werken, dan werken ze vooral polariserend. Veranderen is een proces van vallen en opstaan, met verschillende snelheden – het is een evolutie, geen revolutie. Is de crisis dan voor niets geweest? Helemaal niet, integendeel! We hebben, individueel en als maatschappij, een wake-up call gehad. We werden collectief op onzachte manier geconfronteerd met wat we al enige tijd wisten: dat het zo niet verder kan en het tijd is om te veranderen. Maar het is aan ons om hiervoor te kiezen en een eerste stap te zetten. Dit is hoe verandering duurzaam werkt: stap voor stap, microstep na microstep.

Er is een tijd aangebroken van mogelijkheden en keuzes. Corona heeft ons gedwongen bepaalde keuzes te maken die we in normale omstandigheden wellicht niet hadden durven nemen. Maar we hebben ook de kans gekregen om na te denken over de impact van de lock-down en bij uitbreiding over ons leven. We beseffen nu beter waar onze prioriteiten zouden moeten liggen. We zijn bewuster gaan leven, meer gaan sporten en gezonder gaan eten. Sommige aspecten van ons pre-corona leven hebben we gemist, andere minder. Misschien is die ene hobby toch niet zo belangrijk? Misschien kiezen we structureel voor 1 dag home office per week? Of zetten we eindelijk de stap naar deeltijds werken met het oog op een betere work-live balance? Zijn er bepaalde familiale gewoontes die deel zijn gaan uitmaken van ons ‘lock-down leven’ die we absoluut willen behouden? Wie hebben we echt gemist?… Hoe willen we dat ons leven er uit ziet na corona?

Hopen op een drastische ommezwaai?

In hetzelfde artikel heeft Arianna Huffington het over deze crisis als een crucible – een vuurproef of, in de metaforische betekenis, een gebeurtenis die ons transformeert, niet fysisch maar wel psychologisch en spiritueel. Dé grote verandering begin bij onszelf, stap voor stap. Moeten we hopen op een drastische, collectieve maatschappelijke ommezwaai? Neen, wellicht niet… Maar individueel, voor zij die er voor kiezen, kan het leven er heel anders en mooier uitzien.

Kies wijs!

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *