Griet Van Looy

In onze blogreeks ‘Schakelen in tijden van thuiswerk’ gaat The house of change op zoek naar de reactie van mensen op de uitdagingen die de COVID-19-crisis ons voorschotelt. Vandaag komt Griet Van Looy, trainer bij  The house of change aan bod.

Keep calm and hug the process

En dan slaat de verlamming toe… Tijdens de zoveelste zoom-call waarin we sparren en afspraken maken rond ‘jezelf heruitvinden’, ons ‘profileren’ in de toekomst, ‘webinars’, ‘e-learnings’, ‘blended learning’, ‘duurzaam veranderen’,… Mijn brein gaat in testbeeld-modus en ik staar voor me uit.

De tuin in al zijn lentepracht steelt mijn aandacht. Onze kippen die beschut door de wiegende treurwilg ijverig rondscharrelen. Het zeldzame kwikstaartje dat ieder jaar op bezoek komt en pal voor mijn neus op de vensterbank gaat zitten. De ezels van de buren die over de omheining piepen en stiekem bedelen voor wat lekkers. ‘Embrace boredom!’ zegt Cal Newport in zijn boek Deep Work en het is op dat eigenste moment dat ik het snap… Voor echt! En ik snak ernaar met elke vezel in mijn lijf.

Ik ruk me vol verbazing uit mijn overpeinzing. Wat. Is. Dit?! Hetzelfde lijf dat daarnet nog vroeg om te mogen suffen, gaat volledig in verzet. ‘Komaan Griet!’ Spreek ik mezelf streng toe. ‘Dat is toch niks voor jou! Stilstaan is achteruit gaan. Gaan met die banaan!’ Met een diepe zucht schud ik de tweestrijd van me af. Ik dwing me terug te focussen op mijn scherm en ontdek tot mijn schrik dat het gesprek (al lang?!) is stilgevallen. Acht paar ogen staren me aan met iets wat ik lees als een mix tussen bezorgd en nieuwsgierig. De stilte hangt als een uitnodiging tussen ons in. Mijn hart aarzelt geen seconde en lucht zich als vanzelf.

Dat de druk om onszelf te overstijgen weegt. Dat het vertragen van de lock down in schril contrast staat met de snelheid waarmee we willen vernieuwen en dat dat me verlamt.
Dat ik me schuldig voel als ik me ontspan omdat ik dan begin te denken aan alles wat ik nog moet leren om mee te zijn. Maar dat ik stiekem zo hard geniet van werken in de tuin en van tijd maken om gezond te koken.

Daar. Alles is eruit gegooid en ik zwijg een beetje gegeneerd. Volledig ongegrond, zo blijkt. Want de manier waarop mijn collega’s mij en mijn twijfels omarmen, valt over me heen als een warm deken en ik kan met geen pen beschrijven hoe dankbaar ik hen ben. (Big love lieverds!) De deugddoende virtuele groepsknuffel met het gescandeerde: ‘Keep calm, Griet and hug the process!’ zindert na tot op vandaag en heeft me zelfs terug op het juiste spoor gebracht. Hoe kon ik het proces vergeten?

Ik grijp terug naar het boek Deep Work van Cal Newport en ik moet bekennen dat ik de wijsheid “embrace boredom” wel erg kort door de bocht heb geïnterpreteerd als: kies de kant van vertragen. Waar is mijn respect voor het proces? Want als er iets is, dat Newport predikt, dan is het wel het belang van het bewust switchen tussen vertragen en versnellen. Boredom versus Deep work. Momenten van koken, wandelen, tuinieren, je mind rust en ruimte geven versus momenten van super focus. Het is vooral via deze combi dat je tot topresultaten kan komen en bijgevolg tot de meeste voldoening. Wow!

Laat ik dat dan maar eens proberen! What works for Cal, will work for me!

 

Griet Van LooyDus ik heb de koe bij de horens gevat en sinds een grote week wissel ik tijdens mijn lock down-dagen periodes van bewust genieten af met mezelf volledig smijten op nieuwe materie, opdrachten en deadlines. Voor resultaten is het veel te vroeg, maar ik kan wel verklappen dat het op deze manier inplannen van mijn dagen wonderen doet voor mijn gemoedsrust. En de enige twijfel die ik op dit moment nog ervaar is of ik het credo: ‘keep calm and hug the process” al dan niet ergens op mijn lijf zal laten tatoeëren om er zeker van te zijn dat ik het nooit meer vergeet.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *