In onze blogreeks ‘Schakelen in tijden van thuiswerk’ gaat The house of change op zoek naar de reactie van mensen op de uitdagingen die de COVID-19-crisis ons voorschotelt. Onze tijdsreiziger, Nico Van de Venne, is de volgende in de rij.

“Papa, heb je even tijd voor…”. 

Zojuist ging ik even naar de groenteman, de supermarkt, de bakker en de beenhouwer. Telkens een confrontatie met mondmaskers en latex handschoenen. Mensen kijken raar als je hen “Goedemorgen!” zegt met een lachend gezicht, want ‘de mijne’ is nog besteld.  Je voelt je in een vreemde wereld, buiten de dimensie van je eigen huis. Drie maanden geleden zat ik nog naast een totaal vreemde persoon, zonder stil te staan bij zijn adem en de hand die ik juist gedrukt had. De wereld staat op zijn kop. 

Man, had ik mijn jaar 2020 anders gezien. Binnen mijn eigen vier muren leef ik al zeven jaar als thuiswerker bij een Multinational en sinds februari als zelfstandige coach en trainer. Dit jaar zou voor mij dé echte sprong worden. Een nieuw leven… volledig onafhankelijk zijn. Mijn eigen weg te bouwen. Mijn onderneming opzetten en leren groeien vanuit mijn eigen passie: ‘de mens en de mensheid’. Eén persoon per keer transformeren, dat is een deel van mijn persoonlijke missie. Die missie heeft nu een volledig andere invulling gekregen, het is nu één virtuele persoon per keer. Maar ik draai helemaal door…

Mijn gezin, nu hele dagen thuis, in mijn zone, mijn territorium. De plek waar ik vroeger, 8 tot 9 uur mijn eigen ding kon doen. Nu zitten er drie anderen te schreeuwen naar een eigen plekje, maar ook naar momenten samen. De uitdaging is al twee maanden aan de gang… een evenwicht vinden. Maar nu, nu zie ik bij mezelf meer en meer FOMO (fear of missing out), niet kunnen stoppen, blijven doordraaien.

“Dat ene ding dat ik nù doe, ja, dat kan aanslaan! Maar dat andere weet ik nog niet, het is te proberen.”. En zo een reeks van 10 dingen, ballen in de lucht houden. De hele week doorgaan, tot laat ’s avonds. In opleidingen die, misschien, mij nog beter maken. Blijven gaan! En dan komt dat weekend, alles valt stil. Ik kom tot een punt van verwarring, de stilte roept. Stop, er is nu tijd voor, stilte… 

De confrontatie met de mondmaskers bij de groenteman, bakker en beenhouwer. De confrontatie met een andere wereld die nu ontstaan is. We weten niet hoe het gaat worden, we weten zelfs niet hoe het dient te zijn. Maar er is vertrouwen, verbinding, liefde en heel veel begrip. Het weken of maanden vooruit kijken en plannen, is nu gedaan. Het is nu dag per dag of maximum week per week. En het voelt zalig aan. 

Maar wat doet een mens op zo een moment? In de sector van coaching zeggen velen dat je in ‘vecht- of vluchtmodus’ gaat. Maar ik reageer anders, ik kom tot rust in al die activiteiten. Het toont mij dat de toekomst in het nù leeft. Niet in al die tijd vooruit kijken, want daar gaat het toch voor ons allemaal om, tijd. 

Wij hebben, en met ‘wij’ bedoel ik de mensheid, de term ‘tijd’ uitgevonden. Zie jij een vogel rondvliegen met een horloge? Een hond opstaan op een bepaald uur elke dag omdat zijn wekker afgaat? Neen, wij leven nu volgens een uitgevonden systeem dat niet natuurlijk is. Dat is onze pijn en verwarring. Ik ken geen paniek, maar eerder een aanpassing naar het meer biologische binden van momenten in je leven. Ik voel nu dat ik een blog te schrijven heb, dus laat al de rest even liggen. Straks doe ik wat anders… Wat? Geen idee!? Maar is het dan nog iets dat als ‘tijd’ kan benoemd worden? 

Aandacht! Waar geef je aandacht aan? Dat zou een betere vorm worden. Dan vraagt je omgeving voor jouw aandacht; “Papa, heb je even tijd voor mij om een leuk gedicht te zoeken voor Moederdag?”, “Schat, kan je voor mij de wasmand naar boven brengen?”. Dit alles gebeurt terwijl ik hier schrijf aan deze blog. Want dat, dat is realiteit, de aandacht die wij geven. Wat is het belangrijkste waar je aandacht aan geeft? Het is wat jij zelf als belangrijk beschouwt en waar jij aandacht aan wilt geven buiten jezelf. We krijgen nu de opportuniteit om te zien en voelen wat belangrijk is. 

De wereld staat op zijn kop, maar ik, ik geef aandacht aan wat ik belangrijk vind. 

Veel liefde, licht, inspiratie en dankbaarheid aan jou en je gezin. 

Nico “de tijdsreiziger” Van de Venne 

 

Ook verschenen in deze reeks:

Luc Gyselen – Digitaal lesgeven? Dan stop ik ermee!
Nicky Van Belle – Twijfel gerust, maar niet aan jezelf! Vertrouw je WHY. 
Griet Van Looy – Keep calm and hug the process.
Johan Claus: “De wereld is niet langer een dorp!”
Micky Jamin: ‘De start van een nieuwe carrière?”
Stefaan Maes: ‘(Online) training, de kunst van het raken!’

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *