Ben jij onze nieuwe Projectmanager L&D ?

The house of change huist een creatieve familie die op maat gemaakte opleidings- & veranderprogramma’s maakt gebaseerd op de Silver-methode. Deze methode – Slim inspireren, Leren en Verankeren – faciliteert om het gedrag, vaardigheden, overtuigingen en attitudes van mensen – net als cultuur en relevantie van organisaties – duurzaam te veranderen en de kans op terugvallen in oude patronen te verminderen.

Centraal in onze aanpak staat “The capacity or potential for achieving results”. The house of change faciliteert individuen, teams of organisaties met diverse leertechnieken en ontwikkelvormen om naast competenties ook generieke vaardigheden als ondernemerschap, zelfsturendheid, duurzaam en resultaatgericht handelen te stimuleren.

Om ons L&D-projectteam te versterken, zoeken we een nieuwe collega. Je komt terecht in een hecht team van interne en externe medewerkers.

Wat je doet

  • Projectmanagement:
    • Je coördineert onze teams (intern & extern) in de uitvoering van onze L&D Projecten
  • Commerciële rol:
    • Als projectleider sta je in voor het opbouwen van langdurige relaties met onze klanten, alsook met onze externe partners en leveranciers. Je onderhoudt en bouwt aan ons klanten- en leveranciersnetwerk.
    • Je bent actief betrokken bij startende projecten en staat rechtstreeks in contact met onze klanten en ons extern netwerk in een pre-sales fase en staat in voor de kwaliteitscontrole tijdens een project.
  • Inhoudelijke verantwoordelijkheid:
    • Je bent verantwoordelijk voor het uitschrijven van toekomstige Openbare Aanbestedingen, je kan hiervoor rekenen op de hulp van ons interne en externe netwerk.
    • Je maakt deel uit van onze interne community en het kernteam van The house of change.
  • Community manager:
    • Vragen over een lopend of opstartend project? Loopt er iets niet vlot bij een klant? Heeft iemand wat inhoudelijke ondersteuning nodig? Je bent hét organisatorisch aanspreekpunt voor ons externe netwerk en brengt de juiste mensen met elkaar in contact.

Jouw competenties

  • Als deel van het huis, word je deel van de familie. Binnen de groep passen is voor ons zéér belangrijk. We zoeken een optimistische ondernemende teamspeler die het team en haar doelen voor persoonlijke doelen kan zetten.
  • Een witte raaf met de maturiteit om
    • zelfsturend het externe team uit te bouwen
    • eindverantwoordelijkheid aangaande openbare aanbestedingen te nemen
  • Je kan een team coördineren en aansturen als coachend leidinggevende.
  • Ervaring in het schrijven van Openbare aanbestedingen is een pluspunt.
  • Je hebt ervaring in L&D en met ‘Het nieuwe leren’.
  • Je bent een echte community manager met sterke social en netwerk-skills.
  • Je hebt een bachelor in humane wetenschappen, pedagogie, bedrijfspsychologie of andere relevante opleidingen… of gelijkgestemd door ervaring.
  • Je spreekt Nederlands & Frans – Engels is een pluspunt.

Wat wij bieden

  • Je bent omringd door een ervaren projectteam, leuke collega’s in het huis en een extern netwerk met boeiende experten en steengoede trainers. De sfeer is huiselijk en familiaal en er wordt samen hard gewerkt aan het succes van The house of change.
  • Zoals je kan lezen in alle vacatures, bieden ook wij een marktconforme verloning met extra legale voordelen (ADV dagen, hospitalisatie, maaltijdcheques), mogelijkheden voor flexibel thuiswerk, etc. Deze worden zeker besproken tijdens een kennismakingsgesprek.
  • Een full-time betrekking (40u/week).
  • Aangezien wij zelf instaan voor de groei van organisaties blijven onze medewerkers zeker niet achter. Je hebt een ruim aanbod aan externe en interne meegroeimogelijkheden.

Interesse?

Vul onderstaande formulier in of stuur je motivatie en CV naar andy.aerts@thehouseofchange.be. We contacteren je zo snel mogelijk.

 

Vacature Projectmanager L&D

In onze blogreeks ‘Schakelen in tijden van thuiswerk’ gaat The house of change op zoek naar de reactie van mensen op de uitdagingen die de COVID-19-crisis ons voorschotelt. Onze tijdsreiziger, Nico Van de Venne, is de volgende in de rij.

“Papa, heb je even tijd voor…”. 

Zojuist ging ik even naar de groenteman, de supermarkt, de bakker en de beenhouwer. Telkens een confrontatie met mondmaskers en latex handschoenen. Mensen kijken raar als je hen “Goedemorgen!” zegt met een lachend gezicht, want ‘de mijne’ is nog besteld.  Je voelt je in een vreemde wereld, buiten de dimensie van je eigen huis. Drie maanden geleden zat ik nog naast een totaal vreemde persoon, zonder stil te staan bij zijn adem en de hand die ik juist gedrukt had. De wereld staat op zijn kop. 

Man, had ik mijn jaar 2020 anders gezien. Binnen mijn eigen vier muren leef ik al zeven jaar als thuiswerker bij een Multinational en sinds februari als zelfstandige coach en trainer. Dit jaar zou voor mij dé echte sprong worden. Een nieuw leven… volledig onafhankelijk zijn. Mijn eigen weg te bouwen. Mijn onderneming opzetten en leren groeien vanuit mijn eigen passie: ‘de mens en de mensheid’. Eén persoon per keer transformeren, dat is een deel van mijn persoonlijke missie. Die missie heeft nu een volledig andere invulling gekregen, het is nu één virtuele persoon per keer. Maar ik draai helemaal door…

Mijn gezin, nu hele dagen thuis, in mijn zone, mijn territorium. De plek waar ik vroeger, 8 tot 9 uur mijn eigen ding kon doen. Nu zitten er drie anderen te schreeuwen naar een eigen plekje, maar ook naar momenten samen. De uitdaging is al twee maanden aan de gang… een evenwicht vinden. Maar nu, nu zie ik bij mezelf meer en meer FOMO (fear of missing out), niet kunnen stoppen, blijven doordraaien.

“Dat ene ding dat ik nù doe, ja, dat kan aanslaan! Maar dat andere weet ik nog niet, het is te proberen.”. En zo een reeks van 10 dingen, ballen in de lucht houden. De hele week doorgaan, tot laat ’s avonds. In opleidingen die, misschien, mij nog beter maken. Blijven gaan! En dan komt dat weekend, alles valt stil. Ik kom tot een punt van verwarring, de stilte roept. Stop, er is nu tijd voor, stilte… 

De confrontatie met de mondmaskers bij de groenteman, bakker en beenhouwer. De confrontatie met een andere wereld die nu ontstaan is. We weten niet hoe het gaat worden, we weten zelfs niet hoe het dient te zijn. Maar er is vertrouwen, verbinding, liefde en heel veel begrip. Het weken of maanden vooruit kijken en plannen, is nu gedaan. Het is nu dag per dag of maximum week per week. En het voelt zalig aan. 

Maar wat doet een mens op zo een moment? In de sector van coaching zeggen velen dat je in ‘vecht- of vluchtmodus’ gaat. Maar ik reageer anders, ik kom tot rust in al die activiteiten. Het toont mij dat de toekomst in het nù leeft. Niet in al die tijd vooruit kijken, want daar gaat het toch voor ons allemaal om, tijd. 

Wij hebben, en met ‘wij’ bedoel ik de mensheid, de term ‘tijd’ uitgevonden. Zie jij een vogel rondvliegen met een horloge? Een hond opstaan op een bepaald uur elke dag omdat zijn wekker afgaat? Neen, wij leven nu volgens een uitgevonden systeem dat niet natuurlijk is. Dat is onze pijn en verwarring. Ik ken geen paniek, maar eerder een aanpassing naar het meer biologische binden van momenten in je leven. Ik voel nu dat ik een blog te schrijven heb, dus laat al de rest even liggen. Straks doe ik wat anders… Wat? Geen idee!? Maar is het dan nog iets dat als ‘tijd’ kan benoemd worden? 

Aandacht! Waar geef je aandacht aan? Dat zou een betere vorm worden. Dan vraagt je omgeving voor jouw aandacht; “Papa, heb je even tijd voor mij om een leuk gedicht te zoeken voor Moederdag?”, “Schat, kan je voor mij de wasmand naar boven brengen?”. Dit alles gebeurt terwijl ik hier schrijf aan deze blog. Want dat, dat is realiteit, de aandacht die wij geven. Wat is het belangrijkste waar je aandacht aan geeft? Het is wat jij zelf als belangrijk beschouwt en waar jij aandacht aan wilt geven buiten jezelf. We krijgen nu de opportuniteit om te zien en voelen wat belangrijk is. 

De wereld staat op zijn kop, maar ik, ik geef aandacht aan wat ik belangrijk vind. 

Veel liefde, licht, inspiratie en dankbaarheid aan jou en je gezin. 

Nico “de tijdsreiziger” Van de Venne 

 

Ook verschenen in deze reeks:

Luc Gyselen – Digitaal lesgeven? Dan stop ik ermee!
Nicky Van Belle – Twijfel gerust, maar niet aan jezelf! Vertrouw je WHY. 
Griet Van Looy – Keep calm and hug the process.
Johan Claus: “De wereld is niet langer een dorp!”
Micky Jamin: ‘De start van een nieuwe carrière?”
Stefaan Maes: ‘(Online) training, de kunst van het raken!’

In onze blogreeks ‘Schakelen in tijden van thuiswerk’ gaat The house of change op zoek naar de reactie van mensen op de uitdagingen die de COVID-19-crisis ons voorschotelt. Stefaan Maes, Trainer bij The house of change is de volgende in de rij.

(Online) training, en de kunst van het ‘raken’.

“Het kan niet anders”, zei de manager van een grote onderneming aan de deelnemers van mijn training, toen zij hun beklag deden over het feit dat ze 2,5u onderweg waren geweest om naar een ééndaagse opleiding in Brussel te komen.

Ondertussen zijn we twee jaar verder, en blijkt dat het toch anders zal moeten. Of hij het nu wilt, of niet.

Enkele dagen geleden volgde ik zelf een online training over het thema: ‘online trainen’. We kregen verschillende handvaten aangereikt over hoe mensen ook in een online setting kunnen betrokken worden. Hoe interactie en fun geïntegreerd kan worden, ook al zijn ze fysiek niet bij elkaar. En toch, ondanks het enthousiasme waarmee de training gegeven werd, en ondanks de goesting die ik had in het volgen van deze training, het kwam niet écht bij me binnen. Ik heb er slecht van geslapen!

Ben ik dan de enige die het moeilijk heeft met al dat online gedoe? Ik snap het niet, want ik werk vlot met online platformen, heb ervaring met digitale trajecten, leer makkelijk nieuwe technieken aan. Wat is het dan dat mijn enthousiasme tempert? En alsof het zo moest zijn, botste ik de dag erna op een blog artikel dat mij helderheid bracht. Het ging over “geraakt” worden door anderen.

In gedachte werd ik twintig jaar in de tijd terug gekatapulteerd. Ik volgde toen een intensieve opleiding “massage”. Ik werkte op dat moment nog als accountmanager in een telecom bedrijf en was dagelijks bezig met het voeren van soms moeilijke onderhandelingen met klanten. Massage bracht balans in mijn leven. De hardheid die ik ervoer tijdens de vele verkoopgesprekken en onderhandelingen, werden afgewisseld met de zachte energie van massage. Ik maakte er zelfs een bijberoep van, en het hielp me mijn energie in balans te krijgen. Ik vond het fijn om mensen aan te raken. En de klanten, zij voelden zich geraakt. Geraakt door de aanraking.

In training of coaching raken we elkaar niet aan. Fysiek toch niet. Maar we worden wel geraakt. Het enthousiasme van sommigen wordt overgedragen op anderen. De teleurstelling van de ene, wordt opgevangen door de ander. De motivatie van de ene, wordt opgepikt en overgenomen door de ander. De angst van de ene, wordt gesust door de ander. De onzekerheid van de ene, wordt aangepakt door de ander. Emotie. Vele emoties ontstaan tijdens een intensieve trainingsdag. Emoties die dingen in ons wakker maken. Emoties die ons verbinden. En dankzij die emoties ontstaan magische dingen.

Tijdens de massages leerde ik het begrip “holistisch” begrijpen. Massage is de kunst van het aanraken. Immers, je raakt geen been, arm of aangezicht aan. Je raakt een mens aan. Van zodra je dát gevoel kan overbrengen, wordt het een intense, diepe aanraking. Volgens het holisme hangt alles met elkaar samen. Iets kan niet bekeken of geanalyseerd worden door naar een gedeelte van dat geheel te kijken, zelfs niet naar de som van zijn onderdelen. Iets kan enkel bekeken worden door naar zijn geheel te kijken.

En hoe zit dit dan bij training?

Tijdens een trainingsdag voelen deelnemers zich geraakt door alles wat er gebeurt. De manier waarop de trainer dingen doet en zegt. De reactie van andere deelnemers. De bezieling van sommige mensen. Het toelaten van het proces. Het omarmen van alles wat zich aandient tijdens de training. Het zijn niet die aparte onderdelen, maar het geheel dat maakt dat mensen geraakt worden.

Tijdens mijn online sessie van enkele dagen terug, miste ik die kracht van de fysieke aanwezigheid van andere deelnemers en de trainer. Ik miste de emotionele geraaktheid. Biedt online dan geen mogelijkheden om te leren? Toch wel. Héél zeker. Kan online ook plezierig zijn? Absoluut wel. Kan online training de fysieke training vervangen? Zeker niet.

Wat heb ik hieruit geleerd: het is geen of/of, maar wel een en/en verhaal. Online trainen kan efficiënt zijn, geen tijdverlies aan verplaatsingen. Goed voor het milieu. Van overal te volgen en dus makkelijk in te lassen in de agenda. Geweldig! Maar de échte magie: die gebeurt door de combinatie. Blended learning. Het warm maken van de deelnemers kan weken van te voren reeds starten. Daarvoor hoef je fysiek niet persé bij elkaar te zijn. Het kan onder verschillende vormen gebeuren, en zeker ook digitaal.

Ook het leren zelf kan (gedeeltelijk) digitaal gebeuren. ‘Zoom’-meetings kunnen perfect digitaal gecombineerd worden met alle mogelijke tools die vandaag voorhanden zijn. Kennis kan op die manier probleemloos overgebracht worden. Maar een sterke leeromgeving wordt niet gecreëerd door het toevoegen van wat technologische tools. Nieuwe skills zijn pas verworven als het gedrag is aangepast. De gedragsverandering die beoogd wordt bij elke deelnemer ontstaat van zodra hij emotioneel geraakt wordt. Offline ontmoetingsmomenten waarbij mensen door mekaars energie écht geraakt worden, zullen daarom altijd een belangrijke rol blijven spelen.

“Het kan niet anders”, zei de manager.

Jawel, het kan wél anders. Mensen zijn bereid te leren. Mensen willen nieuwe vaardigheden aanleren. Maar om mensen na de crisis écht mee te krijgen in de verandering, zullen we op een slimme manier gebruik moeten maken van zowel de online als offline mogelijkheden. Het wordt een constante evenwichtsoefening tussen efficiëntie en emotionele geraaktheid.

Want (online) training, het is de kunst van het “raken”.

Ook verschenen in deze reeks:

Luc Gyselen – Digitaal lesgeven? Dan stop ik ermee!
Nicky Van Belle – Twijfel gerust, maar niet aan jezelf! Vertrouw je WHY. 
Griet Van Looy – Keep calm and hug the process.
Johan Claus: “De wereld is niet langer een dorp!”
Micky Jamin: ‘De start van een nieuwe carrière?”

In onze blogreeks ‘Schakelen in tijden van thuiswerk’ gaat The house of change op zoek naar de reactie van mensen op de uitdagingen die de COVID-19-crisis ons voorschotelt. Micky Jamin, reeds 18 jaar lang trainer bij The house of change is de volgende in de rij.

Het coronavirus, wat een change brengt het met zich mee!

Net zoals de rest van de wereld werd ook mijn wereld als trainer op zijn kop gezet tijdens deze pandemie. De coronacrisis, de twintigste crisis in mijn leven, een gevoel van machteloosheid overvalt me: ‘Wat nu?’

Na de eerste paniekgolf, startte ik deze periode vol goede moed en deed de eerste vanzelfsprekende klussen in huis: de oprit schoonmaken, in de tuin werken, het terras opknappen, misschien nog eens de tuin snoeien, … Resultaat? Na twee weken was elke dringende, en niet-dringende, klus in huis geklaard en stelde ik mezelf de vraag hoe ik nu met mezelf als trainer verder kon.

Bij The house of change werk ik al jaren als trainer met kleinere groepen waar interactie centraal staat. Met de huidige maatregelen kan ik mijn job niet uitvoeren… Mensen samenbrengen is een absolute no-go en social distancing staat niet ter discussie. Opnieuw: “Wat nu?”. Gelukkig bestaat er zoiets als digital learning. Is dat de oplossing voor de toekomst van het leren? Zullen alle trainingen vanaf nu digitaal plaatsvinden? De machteloosheid overvalt me alweer want… ik moet toegeven dat het hanteren van digitale tools niet tot mijn beste kwaliteiten behoort.

Maar ik blijf positief! Als 58-jarige ben ik nog lang niet afgeschreven, dat sta ik niet toe. Ik heb te veel moed en energie om bij de pakken neer te blijven zitten, dus ik besluit de technologie te omarmen. Maar hoe pak ik deze leeruitdaging aan? Mijn grootste struikelblok bij online leren is mijn vrees voor de camera. Kom ik wel zelfzeker over? Vertrouwen deelnemers mij zonder de gewoonlijke non-verbale interactie? Hoe houd ik de training interactief? Met een goede voorbereiding en structuur bereik je al veel, dus ik neem me voor een eerste training digitaal uit te werken en ga aan de slag, noem het een ‘testrun’.

In het verhaal van digitaal leren is er een overdaad aan digitale tools; Zoom, Microsoft Teams, Google Meet, Google, Hangouts, Google Classrooms, Skype, Whereby, … Voor mij was het een kluwen van mogelijke systemen, maar met het advies en ondersteuning van mijn collega’s ga ik aan de slag. Trial and error zijn nog steeds enkele kernwoorden in het leerproces en deze periode is en zal een leerrijk proces worden met vallen en opstaan.

Ook het schrijven van deze blog gaat niet zonder het nodige uitprobeerwerk. Enkele collega’s schreven al een reeks indrukwekkende blogs (De links daarvan kan je hieronder vinden) en hieruit merk ik, dat ik zeker niet de enige ben! De 18-jarige samenwerking met The house of change geeft mij vertrouwen om zelf aan de slag te gaan en uit de ervaring van mijn collega’s en de ongelimiteerde kennis op het internet, kan ik enkele tips en tricks afleiden om zelf aan de slag te gaan.

Meer dan ooit realiseer ik me het belang van de steun van een gemotiveerde groep mensen. Het team van The house of change staat er steeds weer om elkaar te ondersteunen en te motiveren, tijdens zekere én onzekere periodes, zoals deze pandemie. Met dit team aan mijn zijde zie ik het digitaal leerverhaal helemaal zitten en… kan ik nog eens zeggen dat ik opnieuw ‘aan de start van een nieuwe carrière sta’.

Johan Claus

In onze blogreeks ‘Schakelen in tijden van thuiswerk’ gaat The house of change op zoek naar de reactie van mensen op de uitdagingen die de COVID-19-crisis ons voorschotelt. Johan Claus, life changer bij The house of change is de volgende in de rij.

De wereld is niet langer een dorp!

Gisterenavond, in de zetel, besefte ik dat mijn wereld, en waarschijnlijk ook die van jou, op nog geen 2 maand tijd gigantisch geëvolueerd is. Van “de wereld is een dorp” naar “de wereld is me, my family and I”. Van een wereld waar ik op elk moment, gelijk waar, gelijk wie kan bezoeken, naar een wereld waarin elk fysiek contact met de buitenwereld wordt gelimiteerd. En ik kan je verzekeren dat dat voor “een regel-averse, vrij gevochten knuffelbeer” als ik, geen leuke gedachte is.

Net als mijn vrouw, die ook van thuis uit werkt, zocht ik snel en massaal contact met anderen via alle mogelijke digitale kanalen (Zoom, Teams, Skype, Hangout) om toch geconnecteerd en productief te blijven. Alleen, dit was zo vermoeiend en gaf me geen echte voldoening.

Onze kinderen zochten de oplossing voor het contact via sociale media (facebook, messenger, instagram, snapchat, tiktok) en … onlineshopping. Wilden zij de confrontatie met zichzelf en de nieuwe realiteit nog even uitstellen? Wilden we dat niet allemaal? Ik dacht de oplossing te hebben gevonden in online coaching en deelnames aan tal van werkgroepen. En ja dat gaf een zekere bevrediging en toch …

Na een paar weken merkte ik een verandering, zowel bij mezelf als bij mijn familie, een vertraging … nieuwe gewoonten kwamen om de hoek kijken, oude liefdes werden herontdekt: yoga with Adriene werd vanonder het stof gehaald … het dagelijkse wandelen werd al gauw een uurtje … Fitness Blender deed zijn intrede … de regels van Kingen zijn terug gekend … pauzes tussen de calls door zijn normaal geworden … samen ‘s middags eten is fantastisch … de karaf water staat permanent op het bureau … nieuwe recepten worden uitgewisseld, … Ik leer mijn huisgenoten nog beter kennen (of is het terug?) … ook met de kleine kantjes … Het blijkt een constant spel van aantrekken en afduwen waarbij mij constant spiegels worden voorgehouden en omgekeerd ik spiegels ben voor hen.

Zo lijkt de quarantaine een geschenk, toch? En niet alleen privé maar ook professioneel. Ik stel me meer fundamentele vragen: waar wil ik naartoe met mijn bedrijf? Waar wil ik de komende periode werk van maken? Wat is er al lang op de plank blijven liggen, omdat ik er “geen tijd voor had”? (Een gemakkelijk argument dat nu bijna letterlijk verdwijnt voor de spreekwoordelijke sneeuw voor de zon…) Waar heb ik nood aan? Waar wil ik mijn tijd insteken? Wat geeft me energie? Wat wil ik nog leren? Op welke manier?

And then comes the digitale world to the rescue: Thank you Mr Google voor MindNode (waarmee ik mijn gedachten kan ordenen) en alle mogelijke webinars rond veerkracht in tijden van corona, klanten aantrekken in tijden van corona, social media marketing in tijden van corona, leidinggeven vanop afstand in tijden van corona … Een overvloed aan informatie … Een versnelling die in mijn geval structuur nodig heeft. Anders val ik ten prooi aan de permanente dopamine shots van nieuwe informatie. Anders trap ik in mijn valkuil van het niet afwerken en vooral de valkuil van het niet integreren, het niet eigen maken, het niet verankeren. Dus ja, voor mij mag deze quarantaine precies nog even duren, om me de tijd te geven deze structuur vorm te geven, in te vullen en uit te voeren…

Alleen … ik heb hiervoor mensen nodig, inspiratie van gelijkgestemde zielen, uitdagingen van gedreven partners in crime, … ik wil naar buiten, (nieuwe) mensen ontmoeten …Wie gaat dat dan zijn? Bestaande katalysatoren? Nieuwe wijzen? Ga ik deze terugvinden in de top 10 die ik ga aanduiden? Welke elementen ga ik laten doorwegen in mijn keuze, als ik die al moet maken? Hoe gaan die contacten verlopen? Met of zonder mondmasker? Gaat mijn huidhonger gestild worden? Sta ik trouwens op iemand anders zijn lijst van 10 vrienden?

Hoe ga jij jouw tribe terug opbouwen en uitbreiden? Hoe ga jij je re-integreren in jouw dorp? Wat neem jij mee naar de wereld van morgen? Hoe zal jouw wereld eruit zien … NC (Na Corona)?

Ook verschenen in deze reeks:

Luc Gyselen – Digitaal lesgeven? Dan stop ik ermee!

Nicky Van Belle – Twijfel gerust, maar niet aan jezelf! Vertrouw je WHY. 

Griet Van Looy – Keep calm and hug the process.

Griet Van Looy

In onze blogreeks ‘Schakelen in tijden van thuiswerk’ gaat The house of change op zoek naar de reactie van mensen op de uitdagingen die de COVID-19-crisis ons voorschotelt. Vandaag komt Griet Van Looy, trainer bij  The house of change aan bod.

Keep calm and hug the process

En dan slaat de verlamming toe… Tijdens de zoveelste zoom-call waarin we sparren en afspraken maken rond ‘jezelf heruitvinden’, ons ‘profileren’ in de toekomst, ‘webinars’, ‘e-learnings’, ‘blended learning’, ‘duurzaam veranderen’,… Mijn brein gaat in testbeeld-modus en ik staar voor me uit.

De tuin in al zijn lentepracht steelt mijn aandacht. Onze kippen die beschut door de wiegende treurwilg ijverig rondscharrelen. Het zeldzame kwikstaartje dat ieder jaar op bezoek komt en pal voor mijn neus op de vensterbank gaat zitten. De ezels van de buren die over de omheining piepen en stiekem bedelen voor wat lekkers. ‘Embrace boredom!’ zegt Cal Newport in zijn boek Deep Work en het is op dat eigenste moment dat ik het snap… Voor echt! En ik snak ernaar met elke vezel in mijn lijf.

Ik ruk me vol verbazing uit mijn overpeinzing. Wat. Is. Dit?! Hetzelfde lijf dat daarnet nog vroeg om te mogen suffen, gaat volledig in verzet. ‘Komaan Griet!’ Spreek ik mezelf streng toe. ‘Dat is toch niks voor jou! Stilstaan is achteruit gaan. Gaan met die banaan!’ Met een diepe zucht schud ik de tweestrijd van me af. Ik dwing me terug te focussen op mijn scherm en ontdek tot mijn schrik dat het gesprek (al lang?!) is stilgevallen. Acht paar ogen staren me aan met iets wat ik lees als een mix tussen bezorgd en nieuwsgierig. De stilte hangt als een uitnodiging tussen ons in. Mijn hart aarzelt geen seconde en lucht zich als vanzelf.

Dat de druk om onszelf te overstijgen weegt. Dat het vertragen van de lock down in schril contrast staat met de snelheid waarmee we willen vernieuwen en dat dat me verlamt.
Dat ik me schuldig voel als ik me ontspan omdat ik dan begin te denken aan alles wat ik nog moet leren om mee te zijn. Maar dat ik stiekem zo hard geniet van werken in de tuin en van tijd maken om gezond te koken.

Daar. Alles is eruit gegooid en ik zwijg een beetje gegeneerd. Volledig ongegrond, zo blijkt. Want de manier waarop mijn collega’s mij en mijn twijfels omarmen, valt over me heen als een warm deken en ik kan met geen pen beschrijven hoe dankbaar ik hen ben. (Big love lieverds!) De deugddoende virtuele groepsknuffel met het gescandeerde: ‘Keep calm, Griet and hug the process!’ zindert na tot op vandaag en heeft me zelfs terug op het juiste spoor gebracht. Hoe kon ik het proces vergeten?

Ik grijp terug naar het boek Deep Work van Cal Newport en ik moet bekennen dat ik de wijsheid “embrace boredom” wel erg kort door de bocht heb geïnterpreteerd als: kies de kant van vertragen. Waar is mijn respect voor het proces? Want als er iets is, dat Newport predikt, dan is het wel het belang van het bewust switchen tussen vertragen en versnellen. Boredom versus Deep work. Momenten van koken, wandelen, tuinieren, je mind rust en ruimte geven versus momenten van super focus. Het is vooral via deze combi dat je tot topresultaten kan komen en bijgevolg tot de meeste voldoening. Wow!

Laat ik dat dan maar eens proberen! What works for Cal, will work for me!

 

Griet Van LooyDus ik heb de koe bij de horens gevat en sinds een grote week wissel ik tijdens mijn lock down-dagen periodes van bewust genieten af met mezelf volledig smijten op nieuwe materie, opdrachten en deadlines. Voor resultaten is het veel te vroeg, maar ik kan wel verklappen dat het op deze manier inplannen van mijn dagen wonderen doet voor mijn gemoedsrust. En de enige twijfel die ik op dit moment nog ervaar is of ik het credo: ‘keep calm and hug the process” al dan niet ergens op mijn lijf zal laten tatoeëren om er zeker van te zijn dat ik het nooit meer vergeet.

In onze blogreeks ‘Schakelen in tijden van thuiswerk’ gaat The house of change op zoek naar de reactie van mensen op de uitdagingen die de COVID-19-crisis ons voorschotelt. Vandaag is het Nicky Van Belle, organizational growth facilitator bij The house of change, die zijn persoonlijke en professionele WHY in vraag stelt.

 

Vertrouw je why.

Start with Why, Ikigai’; de Commencement Speech van Steve Jobs tijdens de afstudeerceremonie op Stanford in 2005;Er werd de afgelopen jaren over weinig thema’s zo vaak geschreven, geblogd en gesproken als over het zoeken naar en het vervullen van onze ware drijfveren, onze missie en purpose – de reden waarom we ’s ochtends uit bed komen. Zelfs aan vermaarde business schools start de cursus bedrijfsstrategie tegenwoordig – en volkomen terecht trouwens – met een persoonlijke zoektocht naar onze raison d’être. De waarom-vraag… Professionele zingeving, waar een enorme kracht en passie van uitgaan en die leidt naar geluk en een overweldigend gevoel van vervulling. Het vergt echter moed, lees je dan, om jouw purpose na te durven streven. Want, en dit is de paradox: ondanks dat het goed en juist aanvoelt er ten volle voor te gaan, is het meestal niet de gemakkelijkste weg – en dit is vaak een understatement. Het is net om die reden dat in tijden van crisis en tegenspoed, onze eens zo krachtige WHY zijn glans dreigt te verliezen… Ook ik ervaar dit zo.

Toen ik er, enkele maanden geleden, voor koos om eindelijk gehoor te geven aan de alsmaar sterkere drang om op zoek te gaan naar mijn WHY, was dit geen eenvoudige beslissing. Ik liet immers een functie en sector met financiële en werkzekerheid achter me om als zelfstandige te schrijven aan mijn eigen professioneel geluk. Geen evidente keuze als jonge vader met een groot gezin! Maar het overweldigende gevoel van opwinding, vrijheid, trots en, ja misschien zelfs geluk, was vele malen sterker dan de onzekerheid. Iets wat ongetwijfeld zeer herkenbaar is voor anderen die ook deze stap zetten. Ik voelde een kracht als nooit tevoren; bijna een ‘thuis-komen’. En toen kwam het virus…

Niet meteen de vliegende start waar ik op gehoopt had. Integendeel, veel projecten worden uitgesteld of men zoekt intern een oplossing; freelance opdrachten worden geannuleerd en vacatures ingetrokken. Kortom, serieuze impact op de business en ik weet nog niet wat de structurele gevolgen zullen zijn. “Heb ik wel de juiste keuze gemaakt? Ik was toch beter op payroll gebleven! Misschien moet ik maar teruggaan? Was het niet ongelooflijk egoïstisch van me om mijn eigen geluk na te streven ten koste van de zekerheid die ik mijn gezin kon bieden?” Al deze, en vele andere vragen razen sinds enkele weken door mijn hoofd. Die initiële kracht en energie lijken op sommige dagen plaats te hebben gemaakt voor twijfel en onzekerheid.

Ergens is dit natuurlijk volstrekt normaal. Twijfel hoort er nu eenmaal bij! Een crisis dwingt ons vaak om even stil te staan bij wat we doen. En daar gaat het nu net om: we moeten stilstaan bij WAT we doen en niet WAAROM we het doen! Het kan zelfs heel nuttig zijn om ‘wat we doen’ in vraag te stellen. Er zijn immers verschillende manieren om ons doel, onze purpose, te bereiken en we moeten hierin wendbaar zijn in functie van tegenspoed, maar ook in geval van opportuniteiten! Dit is niet meer of niet minder dan strategie – en ik zie het overal rondom mij gebeuren. Van restaurateurs die een grotere omzet draaien dan voor de crisis door nu aan huis te leveren; trainers die digitaal een groter publiek bereiken dan klassikaal; tot ondernemers die volledig het roer hebben omgegooid. Misschien is een crisis wel een goed moment om het roer om te gooien en van koers te veranderen. Zolang de bestemming maar dezelfde blijft.

Nicky Van Belle

Nicky Van Belle

Twijfel dus gerust, maar niet aan jezelf! Geloof in jezelf, waar je voor staat en vooral waarom je hiervoor wilt staan. Probeer zoveel mogelijk in contact te komen met jouw WHY. Denk aan waarom je deze dappere keuze ooit gemaakt hebt. Praat erover – Ik heb ervaren dat dit heel erg kan helpen!  En draag zorg voor jezelf. Als je je goed in je vel voelt, ben je nu eenmaal beter geconnecteerd met jouw innerlijke kracht. In mijn geval is dit vooral voldoende slaap. Dat maakt voor mij het verschil tussen een dag van twijfel en onzekerheid en één vol van kracht, energie, passie en optimisme! Maar dit is persoonlijk, ga dus vooral op zoek naar wat werkt voor jou. Zorg er bovenal voor dat het je in jouw kracht brengt. Vanuit die kracht zal je immers de antwoorden vinden op jouw twijfels en vragen.

Start with WHY – zei één van de guru’s. Trust your WHY – is vandaag de dag wellicht nog relevanter.

 

Neem zeker ook eens een kijkje naar onze vorige blog in deze reeks: Luc Gyselen – Digitaal lesgeven? Dan stop ik ermee!

Luc Gyselen

In een blogreeks ‘Schakelen in tijden van thuiswerk’ gaat The house of change op zoek naar de reactie van mensen op de uitdagingen die de COVID-19-crisis ons voorschotelt. Luc Gyselen, trainer van diverse opleidingen voor werknemers en werkzoekenden opleidingen bij The house of change, had zijn bedenkingen bij dat ‘digitaal lesgeven’. Hij bijt graag de spits af.

 

Digitaal lesgeven? Dan stop ik ermee!

Lap! Wij zitten weer in een crisisperiode. En ik heb er al een paar meegemaakt. In 1973 en 1979 was er de oliecrisis, in 2007 werd het economisch leven tilt geslagen door de kredietcrisis en nu worden wij geconfronteerd door een pandemie die de wereld in quarantaine duwt. Optimisten zeggen “uit elke crisis ontstaan opportuniteiten” en geloof mij, het klopt! Maar dit vraagt elke keer weer dat je je moet aanpassen want elke crisis doet de wereld veranderen. Kijk maar eens naar de jaren 1929 -1930, de periode van de grote depressie en hoe daarna het leven in een stroomversnelling is gekomen. Nieuwe industrieën, nieuwe technologieën, nieuwe informatiebronnen, van vulpen en potlood naar digitaal schrijven, van de vaste telefoon naar de slimme telefoon met heel veel data … en elke keer moesten wij ons aanpassen. En geloof mij, naarmate de jaren in jouw lichaam kruipen, wordt dit moeilijker en moeilijker.

Ik heb het gehad, denk ik dan. Na mijn studies, mijn eerste lange opleiding, heb ik gedurende veertig jaar altijd opleidingen gevolgd om mee te kunnen draaien in het bedrijfsleven. Een goede keuze want zo heb ik mij steeds kunnen aanpassen aan het evoluerend economisch leven. En elke keer was ik blij dat ik nieuwe uitdagingen kon en durfde aangaan. Steeds heb ik hierdoor mijn boterham kunnen verdienen. Ik heb gedurende de jaren heen mijn manier van werken moeten veranderen om te overleven. Van analoog naar digitaal werken, nieuwe technologieën eigen maken. Het frustrerende is dat de vernieuwingen, de veranderingen elkaar steeds sneller opvolgen.

Maar nu heb ik het gehad!! Ik stop ermee. Mijn pensioen komt in zicht, ik laat de anderen maar evolueren. Voilà, boeken dicht.

Mijn vrouw kijkt mij sceptisch aan en vraagt mij, mijn antwoord al kennend, of ik wel kan stil zitten. Ik mijmer even en antwoord tegen mijn zin “neen.” Beelden flitsen door mijn hoofd van mensen die ik begeleid in loopbaanoriëntatie, outplacement, opleidingen. Ik zie een mix van mensen die vooruit willen en die blijven stilstaan. Ik zie hun gezichten, hun lichaamstaal. Dynamisch versus moedeloos, oplossingsgericht versus problemen zien, ‘ik wil leren’ versus ‘ik kan niet meer mee’. Dan komt het beeld van mijn moeder, 85 jaar oud. Ze voelt zich eenzaam in quarantaine, heeft nooit met een pc willen werken, want dat was niet nodig. Ze heeft geen smartphone want een gewone telefoon werkt ook. Ze voelt zich niet meer thuis in deze wereld.

Neen, zo wil ik niet worden. Als ik ook zo oud mag worden, wat ga ik dan nog twee decennia lang doen. Uitsterven, uitdoven? Verdomd neen! Ik wil mee evolueren! Zei Darwin niet dat degene die zich het best kunnen aanpassen, overleven?

Ik kijk mijn vrouw aan en zeg met heldere stem “Ik stop er niet mee! Ik ga mij verdiepen hoe ik digitaal kan lesgeven, coachen. Dit wordt meer en meer de nieuwe trend. Ik wil anderen blijven begeleiden, helpen”. Ze glimlacht en zegt “dit is wat ik bewonder aan jou, je veerkracht.”

 

Luc Gyselen

 

Op dit moment is Luc mee een drijvende kracht achter het digitaal maken van opleidingen en digitaal lesgeven voor werkzoekenden trajecten. Meer info? Neem eens een kijkje op onze pagina over Digitaal Leren.

 

 

Aanwerving

Aanwerving… ok, maar… Te weinig werkzoekenden?

Een terechte bedenking, maar het tegendeel is echter waar. Op Tsjechië na, is België in Europa het land met het hoogste aantal vacatures per 100 werkenden in de leeftijdsgroep 15-65 jaar. Bovendien scoren we slecht op vlak van de werkzaamheidsgraad. (bron: Whitepaper Securex)

Een diepe kloof tussen werkenden en niet-werkenden

De vraag naar hooggeschoolde specialisten neemt toe in onze kenniseconomie, terwijl de lager geschoolden professioneel dreigen in een niemandsland terecht te komen. Experten spreken van een verder polariserende arbeidsmarkt met een diepe koof tussen werkenden en niet-werkenden. We zien dan ook een duidelijke shift in het aanbod van de werkzoekende-markt. Minder dan 3% van de werkzoekende-markt bestaat uit hoog opgeleide profielen (bron: Whitepaper Securex)

Impact voor organisaties

De shift die we zien op de “werkzoekende markt” heeft ontegensprekelijk ook een invloed op het proces van aanwerving binnen organisaties. Organisaties moeten zich er bewust van worden dat het vinden van de witte raaf een steeds moeilijkere opdracht wordt. Vanuit mijn expertise in het begeleiden van werkzoekenden, krijg ik dit verhaal steeds meer te horen. Ik wil hier echter wel een belangrijke kanttekening maken. Het is niet omdat je de witte raaf niet meer direct vindt, dat deze ook niet meer te vinden is.

Net zoals er een verschuiving is gebeurd bij de werkzoeker/werknemer – waarom hij in een bepaalde organisatie wil werken (zie blog 1) – zal er bij de organisaties ook een verschuiving moeten gebeuren van wat ze verwachten of willen bereiken met hun nieuwe werkkracht. Alsook op welke termijn ze dit willen. Om een nieuwe werkkracht zo snel mogelijk te kunnen laten landen binnen de organisatie, moet er meer rekening gehouden worden met de nieuwe noden van de werknemer en hier op inzetten in begeleiding of onboarding.

Wat kunnen we hieraan doen?

Sommige organisaties kampen nu reeds met structurele schaarste. In functie van de sector en/of de regio zorgt de combinatie van “vervangingsaanwervingen” (uittrede babyboomgeneratie) en “groeiaanwervingen” (conjunctureel) voor een ongekende boost aan vacatures op de arbeidsmarkt. De arbeidsmarktreserves zijn bovendien nog dunbevolkt. Klassiek reageren organisaties hierop met het, in een vroeg stadium, aanspreken van schoolverlaters, en het opzetten van grootschalige employer branding-campagnes. Uiteindelijk komt het toch allemaal op hetzelfde neer:

“Hoe kan ik ervoor zorgen dat nieuwe werknemers uitbloeien tot duurzame werknemers en échte ambassadeurs van mijn organisatie?”

Antwoord: Onboarding.

En hiervoor nodigen we u graag uit op onze volgende blog.

 

Bronnen:

https://www.glassdoor.com/research/why-do-workers-quit/
https://www.xperthractueel.nl/strategisch-personeelsbeleid/redenen-waarom-mensen-organisatie-blijven/
https://www.jobat.be/nl/art/mark-10-redenen-waarom-we-dagelijks-gaan-werken
https://www.tijd.be/netto/loopbaan/10-sectoren-met-het-grootste-personeelsverloop/8929107.html
https://www.rug.nl/hrm-ob/bloggen/waarom-mensen-bij-u-willen-werken-ook-als-ze-het-niet-voor-het-geld-doen-11-12-2018
https://www.securex.be/nl/publicaties/white-papers/personeelsverloop-in-2018

Retentie

Uit onderzoek blijkt dat elke baanwissel maar liefst 21% van een jaarsalaris kost. Reden genoeg om personeelsverloop te voorkomen en medewerkers duurzaam te binden aan je organisatie. De harde cijfers liegen er niet om. Te veel mensen vertrekken en niet alleen omdat ze elders meer kunnen verdienen. In tegenstelling tot vroeger zijn mensen op zoek naar een warme werkplek waarin ze zichzelf kunnen zijn en evenwicht vinden tussen zelfzorg en economische bijdrage. Parameters als een zorgende cultuur, intellectuele uitdaging en zinvolle invulling zijn cruciaal om duurzaam te kiezen voor een organisatie.

Personeelsverloop voorkomen in plaats van genezen

Met andere woorden, vandaag gaan medewerkers weg omdat het evenwicht zoek is tussen inzet en opbrengst. Waarbij de opbrengst veel meer dient te zijn dan enkel loon of extralegale voordelen. Willen we mensen behouden, dan moet de organisatie er voor zorgen dat ze inzetten op zaken die vandaag doorwegen in het welzijn van hun medewerkers.

Eigenlijk moeten organisaties gaan zoeken naar attractieve triggers die medewerkers duurzaam binden. Simpel toch?

Attractieve triggers om te blijven

We zien dat mensen gaan werken om volgende redenen:

Het start met why

De organisatie van morgen is er één met een ijzersterke missie en visie. Om verantwoordelijkheid te kunnen nemen in zijn rol heeft een werknemer nood aan duidelijkheid en focus. Heeft hij/zij dit niet dan stagneert zijn ondernemerschap en stijgt de kans op verloop.

Positieve bedrijfscultuur en betrokkenheid

Naast duidelijkheid wil de medewerker vooral lid zijn van de community waarin hij werkt. Hierdoor voelen medewerkers zich geliefd en gewaardeerd. Wordt aan deze voorwaarden voldaan, dan wordt de zelfzekerheid aangewakkerd en is hij/zij meer verbonden met het bedrijf en de economische doelen. De medewerker wordt op deze manier een excellente en trouwe ambassadeur voor de organisatie waarvoor hij/zij werkt. Ambassadeurs hebben (in)direct altijd een positief effect op personeelsverloop.

Zelfontwikkeling en intellectuele uitdaging

Een medewerker die regelmatig wordt uitgedaagd en actief wordt betrokken bij de werking van de organisatie voelt zich verantwoordelijk voor zijn groeiproces. Door dit verantwoordelijkheidsgevoel neemt hij zelf actief stappen in zijn zelfontwikkeling en groei.

Purpose

Mensen zullen een maximale inspanning doen voor de economische uitdagingen van hun organisatie, wanneer ze weten welke positieve bijdrage ze kunnen leveren. Het gevoel van waardering geeft energie, motivatie en een gevoel van voldoening. De organisatiedoelen worden op deze manier gemeenschappelijke doelen waarvoor de medewerker zich ten volle en op lange termijn wil inzetten.

Bestaande competenties versterken met nieuwe competenties

“Wil het behouden van je bestaande competenties zeggen dat organisaties moeten stoppen met aanwerven van nieuwe medewerkers?“

Absoluut niet! Het evolueren van organisaties betekent dat er ook nieuwe, externe competenties moeten aangetrokken worden. Het aanwerven van nieuw talent zorgt niet alleen dat nieuwe technische competenties de organisatie komen versterken. Maar ook voor een positieve impact op de uitstroom van duurzame werkkrachten. Uit onderzoek is gebleken dat wanneer mensen binnen de organisatie de kans krijgen hun kennis te delen, dit resulteert in een lager personeelsverloop. Deze kennisoverdracht kan uiteraard op diverse manieren gebeuren, denk maar aan bv. peterschap, interne stages, duaal leren, projectwerking, …

Zoals je ziet betekent aanwerven van nieuwe werkkrachten zeker niet dat er anderen zullen moeten vertrekken, integendeel. Een goede aanwerving zal net eerder zorgen voor een win-win situatie, waar zowel de nieuwe als duurzame werknemer voordeel van zullen ondervinden.

Als dit allemaal zo mooi klinkt, waarom doet dan niet iedereen dit? En waarom lijkt dit in de praktijk zo een moeilijke oefening?

Benieuwd? Dan nodig ik u graag uit op onze volgende blog aangaande ‘Aanwerving’.

 

Bronnen:

https://www.glassdoor.com/research/why-do-workers-quit/
https://www.xperthractueel.nl/strategisch-personeelsbeleid/redenen-waarom-mensen-organisatie-blijven/
https://www.jobat.be/nl/art/mark-10-redenen-waarom-we-dagelijks-gaan-werken
https://www.tijd.be/netto/loopbaan/10-sectoren-met-het-grootste-personeelsverloop/8929107.html
https://www.rug.nl/hrm-ob/bloggen/waarom-mensen-bij-u-willen-werken-ook-als-ze-het-niet-voor-het-geld-doen-11-12-2018
https://www.securex.be/nl/publicaties/white-papers/personeelsverloop-in-2018

Tweede viool

Net een subliem filmpje gekregen van een collega dat aan de hand van een experiment aantoont hoe groepen in beweging/verandering komen en het belang dat de eerste volger(s) daarbij hebben. De nieuwe leider in actie.

En is dat niet wat we allemaal willen als leiders van een organisatie? Dat onze mensen even enthousiast en warm worden van de dromen en doelen die wij als ondernemende leider zo graag willen verwezenlijken? En willen we niet allemaal dat onze dagelijkse nieuwe ideeën worden opgepikt door al onze mensen zodat ze zonder aarzelen mee bouwen aan onze, elke dag opnieuw veranderende organisatie?

Opnieuw de vrijheid geven om te ontwikkelen

En waarom is de realiteit dan zo erg verschillend van datgene wat wij ervan verwachten en gaan we zelfs soms twijfelen aan de kracht van ons, ooit zelf uitgekozen, menselijk potentieel?

Hoe hebben we niet gehamerd tijdens sollicitatiegesprekken op de noodzaak van proactiviteit, ondernemerschap en een hoge mate van initiatief? En waarom gedragen deze, zo zorgvuldig uitgekozen mensen, zich dan eerder retroactief, niet ondernemend en meestal ook nog niet eens zo initiatiefnemend.

Misschien zijn we in al ons enthousiasme en ondernemerschap wel vergeten om onze mensen de vrijheid te geven om HUN initiatieven en HUN ondernemerschap te erkennen en ze de vrijheid te geven om zichzelf te ontwikkelen. Hoe moeilijk vinden we het niet om onze mensen voluit te ondersteunen in het verwezenlijken van HUN ideeën?

Op de een of andere manier hebben we als leiders het onnoemelijke trekje om zelf in the picture te willen staan. Misschien nemen wij wel veel te veel plaats in tijdens onze organisatieveranderingen waardoor onze mensen niet de bewegingsvrijheid voelen om op hun manier te participeren en betrokkenheid te voelen bij de verandering. En dus staan ze stil en kijken ze naar diegene die in het licht gaat staan, afwachtend.

De waarheid is gelukkig niet altijd zo zwart wit. We blijven een zeer belangrijke rol hebben in de groei en ontwikkeling van onze organisatie.  Alleen weten we gewoon niet goed hoe we dan wel een goeie drager worden van de verandering zonder te veel plaats weg te nemen van onze medewerkers.

Enkele basisprincipes over verandering en leiderschap

Het filmpje leert ons een aantal interessante dingen over plaats nemen en geven als leider en een aantal basisprincipes bij verandering:

 

  1. Een (bege)leider in de verandering heeft de “guts” om de verandering in gang te zetten en zelf in de vuurlinie te gaan staan.

Durf te springen en blijf consequent in de organisatie keuzes. Als leider word je in de eerste plaats inspirator van je verandering. Je wordt gezien als de bakermat van je eigen verandering. Charisma en duidelijkheid in communicatie geeft vertrouwen.

 

  1. De 1ste volger(s) heeft een cruciale rol in het opstarten van de groepsbeweging.

In plaats van zelf in het middelpunt te gaan staan ga je op zoek naar mensen die je project steunen. Betrek ze van aan de start actief mee in je strategie.

Zet ze in het licht door ze een belangrijke en sociale actieve taak te geven tijdens het veranderen.

 

  1. De (bege)leider in de verandering beschouwt de eerste volger(s) als zijn gelijke.

Het vraagt moed om bij de eerste volgers te zijn. Early adopters gedragen zich samen met de leiders experimenteel en zetten zichzelf en hun eigen reputatie mee op het spel.

Geef deze eerste volgers een verantwoordelijkheid waarbij ze gezien worden door de anderen. Zij zullen immers diegenen zijn die de rest zo dadelijk zal overhalen om mee “in the game” te komen.

 

  1. De 1ste volger(s) nodigt zijn collega’s uit om mee te doen.

Noemen we de leider de vuursteen dan zijn de 1ste volgers de vonk die het vuur aansteken.

Early adopters zijn vaak onderschatte leiders. Ze hebben een natuurlijke flair en geloofwaardigheid om als indirecte leider anderen over de streep te trekken.

 

  1. Maak tijdens het veranderen dat de menigte niet de leiders maar wel de early adopters zien.

Investeer in je 1ste volgers!

Zij zijn in deze onzekere verandertijden de enigen die impact hebben op de latere volgers. Zorg dat ze met regelmaat actief zichtbaar zijn. Betrek ze in de uitwerking van je strategie en laat ze de anderen inspireren door hun gedrag en hun verhaal.

 

  1. Het verander “moment” als scharnierpunt van de verandering.

2 = slechts een paar, vanaf 3 ontstaat er een menigte.

De tweede stroom volgers maken een keerpunt in de beweging, ze zijn het wetenschappelijke “moment” van de verandering. Tijdens dit omslagmoment ontstaat de spontane beweging. Je kan het vergelijken met een zware rots die je vanuit stilstand aan het rollen wil brengen. De energie die je steekt in de eerste centimeters is gigantisch maar eens in beweging komt er een moment waarbij de steen van zelf rolt en beweegt. Dit punt noemen we in organisatieverandering ook wel eens het punt van de kritische massa. Eens dit punt bereikt volgen de laatste en vaak hardnekkigste medewerkers als vanzelf.

 

  1. Hoe meer mensen meedoen hoe veiliger het bewegen wordt.

Hoe meer mensen participeren in de verandering hoe meer vertrouwen er komt. De volgers zien rondom zich dat ze niet alleen hun nek uitsteken. Dit geeft rust en versnelling in het veranderproces. Op een gegeven moment wordt het voor de achterblijvers bijzonder “raar” om niet mee te participeren. Op dat moment gedraagt de verandering zich tegenovergesteld dan aan de start. Er heerst op dat moment een enorme samenhorigheid en bereidheid om samen de vooropgestelde doelen te behalen.